Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem, które ma na celu przymusowe wyegzekwowanie od dłużnika obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przeważającej większości obowiązek ten polega na zapłacie wierzycielowi dłużnej sumy pieniężnej. Skoro dochodzi do etapu postępowania egzekucyjnego, oznacza to, że dłużnik nie uregulował zobowiązania dobrowolnie. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela podejmuje czynności mające na celu odnalezienie majątku i przymusowe ściągnięcie środków pieniężnych, nawet wbrew woli dłużnika.
Obowiązek utrzymania dziecka przez rodziców istnieje nie tylko w wymiarze moralnym, ale wynika wprost z przepisów prawa. Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym rodzice są zobowiązani do zapewnienia dziecku środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków utrzymania (obowiązek alimentacyjny), do czasu, gdy dziecko osiągnie możliwość samodzielnego utrzymania się. Świadczenia alimentacyjne na rzecz dziecka mają na celu zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych.
Prawo rodzinne i opiekuńcze stanowi bardzo specyficzny dział prawa cywilnego. Jest to zbiór norm prawnych regulujących majątkowe i niemajątkowe stosunki między małżonkami i krewnymi, a także stosunki wynikające z kurateli, opieki i przysposobienia. Głównym źródłem prawa rodzinnego i opiekuńczego jest Kodeks rodzinny i opiekuńczy uchwalony w 1964 r., który od tego czasu był wielokrotnie nowelizowany. Ponadto materia związana z prawem rodzinnym i opiekuńczym jest uregulowana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych licznych aktach ustawowych, a nawet w przepisach prawa międzynarodowego.
15 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa o Karcie Dużej Rodziny. Ustawa określa zasady przyznawania Karty członkom rodzin wielodzietnych, sposób przyznawania im uprawnień oraz zasady realizacji i finansowania zadań wynikających z Karty. Ogólnopolska Karta Dużej Rodziny to system zniżek dla rodzin wielodzietnych. Przysługuje niezależnie od dochodu każdej rodzinie z przynajmniej trójką dzieci.
Zgodnie z artykułem 3 ust. 3 TUE, poświęconym celom Unii Europejskiej, „Unia ustanawia rynek wewnętrzny”. To ostatnie pojęcie zostało doprecyzowane w art. 26 ust. 2 TFUE – jest to „obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału”.
Choć pojęcie rynku wewnętrznego rozciąga się również na inne obszary aktywności UE (np. art. 38 ust. 1 czy art. 101 TFUE), to właśnie jedna z czterech wspomnianych swobód, a mianowicie przepływu towarów, będzie przedmiotem niniejszych rozważań.
