W świetle art.149 Kodeksu karnego, Matka, która zabija dziecko w okresie porodu pod wpływem jego przebiegu, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przestępstwo o którym stanowi art. 149 k.k. nosi miano dzieciobójstwa. Jest to przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Sprawcą może być tylko i wyłącznie matka dziecka, która je urodziła. Inne osoby narażają się na odpowiedzialność karną z art.148§1 k.k. Znaczenie terminu dzieciobójstwo jest inne na gruncie języka potocznego i języka prawniczego.
Pojęcia „testament wspólny” używa się na oznaczenie dwóch lub więcej testamentów, połączonych ze sobą przez specyficzne łączne sporządzenie. Według przeważającego stanowiska testament wspólny polega na połączeniu dwu lub więcej testamentów w jednym dokumencie (mającym charakter testamentu). Testamenty wspólne są w polskim prawie spadkowym niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 942 k.c.: „Testament może zawierać rozrządzenia tylko jednego spadkodawcy”. Niedopuszczalne jest zatem połączenie oświadczeń woli dwu lub więcej osób w jednym testamencie. Zakaz ten jest w prawie polskim bezwzględny, niezależnie od treści rozrządzeń i osoby testatora.
Modne buty, nowy zegarek, szybki laptop, niepodarte jeansy – ich kupno poprawia humor kobietom w pochmurne dni, a mężczyznom podnosi prestiż wśród kolegów. Zakup taki sprawia, że stajemy się konsumentami, a konsumentowi najbardziej zależy na jakości produktu jaki nabywa, czyli na jego trwałości. Powody tego są różne. Po pierwsze, chcemy korzystać z kupionej rzeczy najdłużej jak się da. Robienie zakupów nie dla każdego jest przyjemnością. Po drugie, nawet jeśli użyjemy zakupioną rzeczy tylko raz lud dwa, to na pewno będziemy chcieli ją sprzedać, stąd mamy prawo oczekiwać aby rzecz była podobnej jakości, jak w momencie zakupu. Po trzecie, lubimy czuć, że zrobiliśmy coś dobrze, że inwestycja się udała, i po miesiącu używania kupionej rzeczy nie chcemy „pluć sobie w brodę”, bo zakup się nie udał. Czasami jednak nasze oczekiwania względem kupionej rzeczy spotykają się z brutalną rzeczywistością i rozpływają, jak nadzieje Irlandczyków na awans na Euro 2016.
Wkłady do spółki mogą mieć postać pieniężną i niepieniężną. Zdefiniowany ustawowo jest jedynie wkład pieniężny. Oznacza on, że wkładem są pieniądze, które mogą być przekazane w postaci określonej ilości znaków pieniężnych albo w postaci bezgotówkowej, tzw. pieniądza bankowego. W przypadku definicji wkładu niepieniężnego często stosuje się metodę przeciwstawiania, tj. przyjmuje się, że wkładem niepieniężnym jest ten wkład, któremu nie można przypisać charakteru pieniężnego. Wkłady niepieniężne w Kodeksie Spółek Handlowych zwane są również aportami. W sensie ścisłym można przyjąć, że wartości materialne (niepieniężne) przenoszone na spółkę, to nic innego jak określone prawa.
Życie dłużnika zwykle nie jest usłane różami. Jego codzienność przepełniają myśli o tym, w jaki sposób zaspokoić wierzyciela. Istnieje kilka możliwości. Jedną z nich jest złożenie świadczenia do depozytu sądowego, aby jednak tego dokonać, muszą zostać spełnione pewne przesłanki. Złożenie do depozytu sądowego jest uzasadnione, gdy dłużnik nie może spełnić świadczenia w sposób właściwy z powodu okoliczności dotyczących osoby wierzyciela (np. zwłoka wierzyciela, brak wiadomości o osobie wierzyciela, brak pełnej zdolności do czynności prawnych wierzyciela lub jego przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia.
