W ramach procedury zawierania umów międzynarodowych, art. 218(11) TFUE przewiduje dla określonych podmiotów możliwość wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o ocenę zgodności owej umowy z unijnymi traktatami. Istotnie, z możliwości tej skorzystała Komisja, składając do TSUE wniosek o wydanie opinii na temat projektu porozumienia w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Opinia 2/13 z grudnia 2014r. jest zaskakująca. Jakie zarzuty stawia projektowi porozumienia TSUE?
Szczególnym rodzajem przelewu wierzytelności (cesji) jest cesja fiducjarna (powiernicza), która pod wieloma względami różni się od typowej struktury cesji opisanej we wcześniejszym artykule. Odmiennością jest to, że cesja fiducjarna ma charakter niedefinitywny, przejściowy, powierniczy. Od klasycznej cesji różni się również funkcją. Nadto, dla wszystkich innych uczestników obrotu niż strony umowy cesji, jest ona definitywna i skuteczna, natomiast w relacji cedent-cesjonariusz ma ona charakter jedynie tymczasowy (causa cavendi), bowiem istnieje obowiązek zwrotu przelanej wierzytelności.
Przelew wierzytelności (cesja) jest umową, na mocy której wierzyciel (cedent)przenosi na osobę trzecią (cesjonariusza) wierzytelność przysługującą mu wobec dłużnika. Jednostronne oświadczenie woli nie wystarczy do dokonania przelewu, który dochodzi do skutku pomiędzy dwoma stronami. Nabywca wierzytelności także musi złożyć stosowne oświadczenie woli o przyjęciu przelewu. Przelew może być odpłatny lub nieodpłatny.
Telepraca to praca wykonywana regularnie poza zakładem pracy z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Zatrudnienie w formie telepracy następuje w formie umowy o pracę. Podstawę prawną dla telepracy stanowią art. 675-6717 Kodeksu pracy. Przepisy te zostały wdrożone do Kodeksu pracy na mocy porozumienia ramowego w sprawie telepracy z 16 lipca 2002 r.
Żebracy są plagą dużych miast i wakacyjnych kurortów. Najczęściej żebracy mają dom i środki do życia. Żebranie traktują jako szybki zarobek. Walka z żebractwem jest bardzo trudna. W świetle Kodeksu wykroczeń ukarać można tylko osobę, która żebra oszukańczo lub natarczywie. Żebrak, który jest oszustem celowo wprowadza w błąd osoby od których chce wyprosić pieniądze. Najczęściej powołuje się na nieuleczalną chorobę własną lub osób najbliższych czy też na trudną sytuację materialną.
